ΤΑΞΙΔΙΑ

Ίσως ένας υποτιμημένος κατ’εμέ Νομός σε ότι αφορά τις ορειβατικές-πεζοπορικές δραστηριότητες είναι ο Νομός Δράμας. Αυτό πιθανά να οφείλεται στην μακρινή του τοποθεσία στα βόρεια σύνορα της χώρας, στους δυσπρόσιτους – γεμάτους στροφές – δρόμους αλλά και στο γεγονός ότι οι οικισμοί δεν είναι γραφικοί με συνέπεια να μην προσφέρουν στον απλό ταξιδιώτη μία εκ πρώτης όψεως όμορφη εικόνα και ιδιαίτερη εμπειρία διαμονής.

Η ορειβασία είναι σαν την ζωή. Όπως ο καθένας μας ονειρεύεται, θέτει στόχους και μάχεται για να τους εκπληρώσει έτσι και οι ορειβάτες ανάλογα με τις ατομικές τους ικανότητες θέτουν στόχους για τα βουνά που θέλουν να ανέβουν. Ο κάθε ορειβάτης έχει τα δικά του απωθημένα. Τις περισσότερες φορές θα τολμούσα να πω ότι μυθοποιεί, πλάθει στο μυαλό του τις δικές του εξωτικές εικόνες για τα βουνά που θέλει να ανέβει κι αυτό τροφοδοτεί την δίψα του για έναν αγώνα-πρόκληση που θέλει (όχι πρέπει) να παλέψει, μία εμπειρία που θέλει (όχι πρέπει) να ζήσει. Εν ολίγοις τα βουνά είναι ένας τόπος ιερός, ένας ναός όπου ο καθένας κυρίως αντιμετωπίζει – και εν τέλει μέσα από αυτήν την εμπειρία γνωρίζει – τον εαυτό του παρά αναμετριέται με τα στοιχεία της φύσης. Η φύση, το βουνό, ο καιρός, απλά του προσφέρουν το πεδίο μέσα από το οποίο θα γνωρίσει τον εαυτό του.

Ομολογουμένως, και όχι άδικα, η πρώτη εικόνα που σχηματίζεται στο μυαλό των περισσοτέρων όταν ακούνε τη φράση ελληνικό καλοκαίρι είναι ένα γαλανόλευκο κυκλαδίτικο σκηνικό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ακόμα και για εμάς τους Έλληνες που δεν ζούμε στις Κυκλάδες αυτό το σκηνικό είναι τόσο γνώριμο και οικείο. Είναι η γαλήνη της πατρίδας μας, τα χρώματα της σημαίας μας, το μεγαλείο της απλότητας και η ομορφιά του τόπου μας.

Έχω ταξιδέψει σε διάφορα μέρη της γης, από το πιο απομακρυσμένο νησί του Ειρηνικού-το Νησί του Πάσχα- μέχρι το πιο ψηλό βουνό της Αφρικής, από την πιο άνυδρη έρημο του πλανήτη-την έρημο Ατακάμα- έως τις Ελβετικές Άλπεις και από την πιο κοσμοπολίτικη πόλη της Αμερικής-τη Νέα Υόρκη- μέχρι το πολυ-πολιτισμικό Βερολίνο. Υπάρχει όμως ένα μέρος στην Ελλάδα που πάντοτε θα το θεωρώ ως ένα από τα πιο όμορφα του κόσμου, ένα μέρος που όσο και να το επισκέπτομαι πάντα θα μου αποκαλύπτει κάτι καινούριο, ένας τόπος που με γοητεύει απαράμιλλα, που με ηρεμεί, με γαληνεύει και αποτελεί και θα αποτελεί το ταξιδιωτικό μου αγκυροβόλι. Αυτός ο τόπος είναι το Εθνικό Πάρκο της Πίνδου.